Η εργασία της Ιωάννας Ασσάνη τα τελευταία χρόνια ακολούθησε ένα σύστημα ανάλυσης των εικόνων επάνω στις οποίες εργαζόταν η καλλιτέχνις, σε άλλες επιμέρους εικόνες που τις συνιστούσαν και που προέκυπταν διαδοχικά από το εσωτερικό τους. Από αυτές, με τη σειρά τους και της καθεμίας, ανέλυε την εικόνα σε επόμενες επιμέρους εικόνες, εκ νέου από το εσωτερικό τους κ.ο.κ. Έτσι προέκυπτε μια πολυπλοκότητα προς δύο κατευθύνσεις: Η μία ήταν ότι οι εικόνες παρέπεμπαν σε εικόνες μέσα από ένα κεντρομόλο σύστημα, του οποίου η προοπτική ανοιγόταν προς τις εκάστοτε συνιστώσες των εικόνων και προς τις επόμενες, τις αναδυόμενες συνιστώσες τους. Ήταν συνεπώς ένα σύστημα κλειστό. Η άλλη ήταν ότι το σύστημα, αναφερόμενο από εικόνες σε εικόνες και αυτές επίσης σε εικόνες, απέκλειε την παρεμβολή μιας εξωτερικής συνθήκης που δεν θα υπαγόταν στις προηγούμενες και τις εμπεριεχόμενες εσωτερικές αναδύσεις εικόνων, με αποτέλεσμα να αποκλείεται ο χώρος και το σύστημα να είναι επίπεδο.
