Ο Γιάννης Καλατζόπουλος από πολύ μικρός βρέθηκε στο θέατρο, δίπλα στους σημαντικότερους δασκάλους και σκηνοθέτες όπως τον Αλέξη Μινωτή, τον Κάρολο Κουν, το Βασίλη Διαμαντόπουλο και το Ντίνο Δημόπουλο. Ως ηθοποιός έχει παίξει στους αξιολογότερους θιάσους και η προσφορά του στο Εθνικό Θέατρο και στο Κρατικό Βορείου Ελλάδας είναι αξιοθαύμαστη. Σκηνοθέτησε πάνω από εξήντα παραστάσεις, πάντα με το πιο ακριβές αισθητικό κριτήριο, σεβόμενος και τους συνεργάτες του, αλλά και τους θεατές.
Εκτός από ένας γνήσιος καλλιτέχνης, με αυξημένη την κοινωνική του ευαισθησία, είναι και ένας σημαντικός άνθρωπος, με ακαδημαϊκή μόρφωση -έχει αποφοιτήσει από τη Πάντειο και τη Νομική- που σήμερα η τέχνη, αλλά και η κοινωνία, χρειάζεται όσο ποτέ τις δημιουργίες του, αλλά και το μεστό λόγο του, που έχει την ικανότητα να αφυπνίζει και να προβληματίζει.
Με αφορμή την παράσταση "Του Κουτρούλη ο γάμος", που σκηνοθετεί ο ίδιος από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, είχαμε μια όμορφη συζήτηση, τόσο για τα διαχρονικά μηνύματα που περνά το ίδιο το κείμενο, όσο και για το ρόλο της τέχνης σήμερα.
Θα ήθελα πολύ να ευχαριστήσω τον κ. Γιάννη Καλατζόπουλο για την επικοινωνία μας και την άπειρη ευγένεια που τον διακατέχει.
"η τέχνη είναι από τη φύση της
μια κοινωνικά προσανατολισμένη δραστηριότητα"
Σκηνοθετήσατε το έργο του Αλέξανδρου
Ρίζου-Ραγκαβή, «Του Κουτρούλη ο γάμος», για το ΚΘΒΕ. Με ποιον τρόπο
προσεγγίσατε το κείμενο και ποια νοήματα θέλατε να αναδείξετε περισσότερο;
Πρόκειται για ένα κείμενο υποδειγματικό, τόσο από την άποψη του περιεχομένου, των ιδεών που εκφράζει, όσο και από την άποψη της μορφής, του στυλ, της λογοτεχνικής του αξίας. Το προσέγγισα με μεγάλη προσοχή και σεβασμό –με ευλάβεια θα έλεγα. Είναι γεγονός ότι ο Ραγκαβής χρησιμοποίησε στην εποχή του μια γλώσσα εξαιρετικά στιλπνή, λαμπερή και γοητευτική αλλά εντελώς ακατάληπτη –δυστυχώς-για τον σημερινό μέσο θεατή. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που αποθαρρύνουν τους σκηνοθέτες να ανεβάσουν σήμερα το έργο. Προσπάθησα επομένως να φανταστώ πώς θα το έγραφε ο Ραγκαβής αν ζούσε τώρα. Δύσκολη δουλειά. Έπρεπε να βρω τις αντίστοιχες λέξεις, χωρίς να πειράξω την μουσικότητα, την μελωδικότητα του κειμένου, και βέβαια χωρίς να αλλοιωθούν ούτε στο ελάχιστο τα νοήματα. Στα οποία δεν έκανα… επιλογή. Θεώρησα έντιμο να τα φωτίσω όλα, όχι μόνο από σεβασμό στην θέληση του συγγραφέα αλλά και γιατί πιστεύω ότι όλα παραμένουν ενδιαφέροντα και χρήσιμα για τους θεατές.
Αν και το συγκεκριμένο θεατρικό έχει
γραφτεί το 1845, μοιάζει να είναι σήμερα επίκαιρο όσο ποτέ;
