Η εποχή του Μεσοπολέμου ισορροπούσε σε μια πυρακτωμένη διελκυστίνδα: Από τη μία η ανθρωπότητα προσπαθούσε να επουλώσει τα τραύματά της από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και από την άλλη, τα φασιστικά κινήματα που ανερχόντουσαν στης εξουσία διαφόρων χωρών στην Ευρώπη, η οικονομική κρίση, με τα αποτελέσματά της, έκρουαν τις καμπάνες για μια νέα, πιο σφοδρή πολεμική αναμέτρηση.
Η Ελλάδα, στην αρχή της περιόδου του Μεσοπολέμου, βρισκόταν με τις νικήτριες χώρες της Αντάντ και έδρεψε τους καρπούς της νίκης. Το επιστέγασμα αυτής ήταν η συνθήκη των Σεβρών τον Αύγουστο του 1920. Η πολυπόθητη Μεγάλη Ιδέα, εν πολλοίς, είχε πραγματοποιηθεί. Όμως, τα πολιτικά πάθη, οι λανθασμένοι χειρισμοί στο μέτωπο της Ανατολής και η πολύχρονη πολεμική περίοδος, καταχαράκωσαν την Ελλάδα και την οδήγησαν στη ντροπιαστική συνθήκη της Λοζάνης. Μια ολόκληρη γενιά, βρισκόταν στο περιθώριο της ιστορίας και της κοινωνίας.
Ο Κώστας Καρυωτάκης είναι εκπρόσωπος μιας εποχής, μας πληροφορεί ο ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας, Τέλλος Άγρας. Εξέφρασε όσο κανείς άλλος τις ανησυχίες των νέων, τα αδιέξοδά που υψωνόταν, τη χαμένη υπερηφάνεια και το τέλος της Μεγάλης Ιδέας. Ήταν η φωνή που μίλησε για τις χαμένες προσδοκίες. Εκτός όμως από την κοινωνική και πολιτική κατάσταση της εποχής, από πού πήγαζε αυτή η νιχιλιστική άποψη του Καρυωτάκη, απέναντι στη ζωή και την ύπαρξη;
