Τέσσερις σελίδες σκονισμένου ημερολογίου

27 Σεπτεμβρίου, βράδυ

  Άδειες και πάλι οι σελίδες μου. Το σάβανο της ανύπαρκτης έμπνευσης με τυλίγει και εκ νέου. Μουδιασμένος μπροστά στο λευκό χαρτί, έπαψα πια να εκλιπαρώ. Καμία λέξη αντάξια δε μου έρχεται από την μπαρουταποθήκη του μυαλού μου. Λίγο ακόμα οινόπνευμα και θα τινάξω τον εαυτό μου στον αιθέρα μιας σφραγισμένης βεβήλωσης. Κανένας δε με ακούει απόψε. Κανένας δε με συμπονά, γιατί δε με καταλαβαίνει. Ένας ανάξιος συγγραφέας είμαι, που προσπαθεί να συμπληρώσει μονάχα, λίγες εκφράσεις ακόμα για να τελειώσω την μαρτυρική πορεία, για την ολοκλήρωση του βιβλίου μου. Όμως η έμπνευση είναι απούσα, το σφίξιμο της αποτυχίας πιο ισχυρό από την προσπάθεια και η απομόνωση από το πλήθος ιδεών, μόνιμη επιτήρηση μελλοθανάτου. Ακόμα και εκείνος που στέκεται μπροστά στην αγχόνη σε κάτι ελπίζει, ίσως στην πιο δυνατή βύθιση της ύπαρξής του. Εγώ, μηδαμινός εκφραστής ανούσιων λόγων σε τι καλύτερο να ελπίζω, παρά στη διαιώνιση μιας παρατεταμένης αγρανάπαυσης;

  Δε σιγουρεύω την έμπνευση από τα τετριμμένα. Κανένα ηλιοβασίλεμα δεν έγινε ανταύγεια στο πνεύμα μου, ώστε να το περιγράψω. Πώς να εμπνευστώ από κάτι που συμβαίνει καθημερινά και αδιάλειπτα, από τότε που ο Θεός ανοιγόκλεισε για πρώτη φορά τα βλέφαρά του; Υποκινούμενος από τη σκληρότητα της αλήθειας, αποδέχομαι τη μοναδική λύση και θα προσπαθήσω να την κατανοήσω. Δεν είμαι κάτι πέρα από αυτό που ήταν όλοι οι άνθρωποι πριν από μένα και θα είναι και οι επόμενοι: Ένα μονάχα σύρσιμο στην ησυχία του απείρου. Εγώ όμως πίστευα πως είμαι κάτι διαφορετικό. Νόμιζα πως είμαι εκείνος που κεντρίζει το πνεύμα του και κάνει τέχνη τις πιο απλές εικόνες, από την κίνηση των φύλλων στην άκρη των κλαδιών, μέχρι την απαλή πρωινή δροσιά που στέκεται λυπημένη πάνω στο γρασίδι. Τελικά είμαι ένας αποτυχημένος. Γιατί δεν είμαι ούτε σπουδαίος, ούτε κάτι το φυσιολογικό. Δε θα επιμείνω άλλο στη σωρό των σκέψεων μου, αφού δε μπορούν να κινηθούν, να διασκορπιστούν από ένα φύσημα που πάλι θα το πω έμπνευση και όχι ανάγκη. Θα κλείσω το τετράδιο μου, όπως το άνοιξα. Κενό, όπως ήταν και η ζωή μου ως τώρα: οδυνηρή, ανέγνωρη και παραληρηματική.

28 Σεπτεμβρίου, ξημερώματα

  Κοιτώ από το μικρό παράθυρό μου. Ακόμα το σκοτάδι αναπαύει το φως. Μάλλον το φως αναπαύεται στο σκοτάδι. Η σύνδεση τους είναι ένας κρίκος που μετακινεί τα φαινόμενα και ζωντανεύει το θάρρος για τα μεγάλα.

  Πέντε ημέρες δεν έχω πιει καθόλου αλκοόλ. Δε βρίσκω την ηρεμία που μου έδινε. Αλλά δε ζητώ πια την ηρεμία, αλλά την έμπνευση. Η ζάλη του απλά είναι μια απόπειρα προς το συμβιβασμό που μονάχα μπλέκει την αλυσίδα. Δεν το αφορίζω όμως. Σίγουρα θα το χρειαστώ. Τώρα όμως οι αυλακώσεις του υγρού του δε λιώνει την ψυχή μου σε πολύτιμο μέταλλο.  

  Αποκοιμήθηκε το συναίσθημά μου σε σιδερένιο στρώμα. Παγώνω στην όψη του τίποτα όμως το διαχειρίζομαι προς την καταστροφή μου. Πού είσαι, ω άγνωστη ακόμα σε εμένα να μου μεταδώσεις τη φλογερή ανάσα σου; Πού είναι το χέρι σου να πιάσει το δικό μου και να το οδηγήσει με ασφάλεια στο χλωμό χαρτί που με καρτερά άφωνο και βασανιστικό; Ποιους δρόμους πρέπει να διαβώ για να σε βρω; Αιχμαλώτισα το μυστήριο σε όλα τα πρόσωπα που έχω δει ως τώρα και αυτό το μυστήριο παραμένει δυσδιάλυτο.

  Κι αν δεν είσαι άγνωστη; Αν σε έχω γνωρίσει και σε έχασα, προτού ακόμα σε κατακτήσω; Αυτή θα είναι η ειρωνεία που θα με κατατρέχει με ορμή, ωσότου εκμηδενίσω τα πάντα στη θυσία ενός ακυμάτιστου θριάμβου. Θα παραμείνω σιωπηλός, χωρίς ελπίδα, χωρίς προσευχή. Αφού δε μπορώ να δράσω, αφού κανένα ανδρείκελο μιας μούσας δε μου απαλύνει την αδράνεια της έμπνευσης. Έτσι πεθαίνω και πάλι, όπως πέθαινα και χθες, σε κάθε χθες για κάθε μέρα.

28 Σεπτεμβρίου, απόγευμα

  Σκορπισμένες εικόνες, ψηφιδωτές αποκλίσεις σε μία έκταση καταστροφής.

 

  Κοιμήθηκα λίγες ώρες το πρωί. Ακόμα και τώρα νιώθω τους βολβούς των ματιών μου να βαραίνουν από τα όνειρα που είδα. Όλα όνειρα ασχηματοποίητα και άσχημα. Κανένα σημάδι στην ίριδα για κάτι διαφορετικό. Ιχνηλατώ τις λεπτές επιφάνειες των χρωμάτων, όμως ο ύπνος μου παραμένει άνυδρος και η λεπτή άμμος της ερήμου ανακατεμένη με τον άνεμο, θερίζει τους πόρους του δέρματός μου. Αφού κι ο ύπνος μου μακιγιάρεται σαν κατήγορος, τότε πρέπει να επιβάλλω στον εαυτό μου την παντοτινή μετάλλαξη: Ήμουν χώμα, ας γίνω χώμα.

29 Σεπτεμβρίου, νύχτα

  Έχω δύο θέλγητρα μπροστά μου. Η λευκή σελίδα που αναμένει το κάρβουνο σε μια πορεία έμπνευσης, αδιαχώρητης από το πλέγμα τους πλήθους των λέξεων, που κεντράρεται με το νου κι ένα γεμάτο μπουκάλι αλκοόλ σφραγισμένο από τα λιπαρά προϊόντα της ατμόσφαιρας. Να μπορούσα να ανακατέψω την έμπνευση με το αλκοόλ! Το αλκοόλ θα λιγόστευε τους βαθμούς του και η ζύμωση θα εκχύλιζε το απόσταγμα σε δρύινες εκφράσεις και ευθύς θα το έλεγα έμπνευση.

  Όμως τελικά η έμπνευση είναι το παραμύθι της τέχνης. Όπως το αλκοόλ είναι η παραμυθία των καλλιτεχνών. Απόψε δε θα γευτώ τίποτα από τα δύο. Θα γευματίσω χτυπώντας το κεφάλι μου στους τοίχους. Εκεί, θα βρω το απομεινάρι μιας πλαστής καύτρας, που έλιωσε το κερί μου, πριν το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης.   

  

    

Ποιήμα

Ευχαριστώ το ιστολόγιο "Στιχοποιήματα και κείμενα" για τη δημοσίευση...
http://stixopoiimatakaikeimena.blogspot.gr/2015/05/blog-post_26.html

Κώστας Καρυωτάκης. Με μια σφαίρα κάτω από τον ευκάλυπτο

Η εποχή του Μεσοπολέμου ισορροπούσε σε μια πυρακτωμένη διελκυστίνδα: Από τη μία η ανθρωπότητα προσπαθούσε να επουλώσει τα τραύματά της από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και από την άλλη, τα φασιστικά κινήματα που ανερχόντουσαν στης εξουσία διαφόρων χωρών στην Ευρώπη, η οικονομική κρίση, με τα αποτελέσματά της, έκρουαν τις καμπάνες για μια νέα, πιο σφοδρή πολεμική αναμέτρηση.

Η Ελλάδα, στην αρχή της περιόδου του Μεσοπολέμου, βρισκόταν με τις νικήτριες χώρες της Αντάντ και έδρεψε τους καρπούς της νίκης. Το επιστέγασμα αυτής ήταν η συνθήκη των Σεβρών τον Αύγουστο του 1920. Η πολυπόθητη Μεγάλη Ιδέα, εν πολλοίς, είχε πραγματοποιηθεί. Όμως, τα πολιτικά πάθη, οι λανθασμένοι χειρισμοί στο μέτωπο της Ανατολής και η πολύχρονη πολεμική περίοδος, καταχαράκωσαν την Ελλάδα και την οδήγησαν στη ντροπιαστική συνθήκη της Λοζάνης. Μια ολόκληρη γενιά, βρισκόταν στο περιθώριο της ιστορίας και της κοινωνίας.

Ο Κώστας Καρυωτάκης είναι εκπρόσωπος μιας εποχής, μας πληροφορεί ο ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας, Τέλλος Άγρας. Εξέφρασε όσο κανείς άλλος τις ανησυχίες των νέων, τα αδιέξοδά που υψωνόταν, τη χαμένη υπερηφάνεια και το τέλος της Μεγάλης Ιδέας. Ήταν η φωνή που μίλησε για τις χαμένες προσδοκίες. Εκτός όμως από την κοινωνική και πολιτική κατάσταση της εποχής, από πού πήγαζε αυτή η νιχιλιστική άποψη του Καρυωτάκη, απέναντι στη ζωή και την ύπαρξη;

Ροή σε τρεις γραμμές

Μακριά από τις κλεψύδρες των ματιών σου

μακριά από τις ανεξήγητες γραμμές των χεριών σου

μακριά από το χτύπο της καρδιάς σου που δε μπόρεσα ακόμα να αφουγκραστώ

φεύγω με τον ειρμό από τα σύννεφα κρυμμένος μέσα στην οργή τους.

Άθροισες σε δυο νύχτες τη ζωή μου

γέμισες τους σπασμούς των παλμών μου με ηρεμία

πυροτέχνημα που δεν έσβησε ποτέ από τον ουρανό.

----------------------------------------

Κρατώντας με με το βλέμμα σου,

ακόμα κι όταν αυτό το κρατούσες κλειστό

τα μάτια σου μέσα κοιτούσαν τα όνειρα

κι εγώ πώς γαλήνευα... Πώς έσβηναν οι στιγμές στο βελούδο

πώς σφικτά με κυρίευαν οι ελπίδες;

Σκιρτά η θύμηση στο αίμα, αλλάζει, καίει

ο χρόνος φθείρεται

κι ακόμα με ζεσταίνει, με ζεσταίνει.

--------------------------------------------

Τώρα υπάρχω γιατί θέλω να υπάρχεις

κι ας μην υπάρχεις για μένα, κι ας υπάρχεις ξέχωρα από μένα,

κι' υπάρχεις, γιατί θέλεις να υπάρχω

κι ας μη θέλεις να υπάρχω για σένα,

εγώ θα υπάρχω γιατί θέλω να υπάρχω για σένα.

Άκης Παρισιάδης

Ρέιμοντ Τσάντλερ: Οι 10 κανόνες για ένα επιτυχημένο αστυνομικό μυθιστόρημα

Ο Ρέιμοντ Τσάντλερ, Αμερικάνος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, στο βιβλίο του "Η απλή τέχνη του φόνου" περιγράφει επ' ακριβώς πώς πρέπει να δομείται μια σωστή αστυνομική ιστορία. Ως εκφραστής του Αμερικάνικου τρόπου γραφής, συχνά αντιπαρατείθεται στους Άγγλους συναδέλφους του, που εκείνη την περίοδο και για πολλά χρόνια πριν και μετά, κυριαρχούσαν στο είδος.
  Στους δέκα κανόνες που ακολουθούν ο Τσάντλερ συμπυκνώνει τα σωστά συστατικά για μια murder novel, όπως αποκαλούσε τις αστυνομικές ιστορίες:

Μνήμες... Ο ποιητής Αλέξανδρος Παναγούλης

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης υπήρξε το σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα στην Ελλάδα, κατά την επταετία 1967-1974. Το πρόσωπό του εκφράζει όλους εκείνους του αγωνιστές που βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν στα σκοτεινά μπουντρούμια της ΕΣΑ και στα ξερονήσια της εξορίας. Η στάση του κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων του, η θαρραλέα του πράξη να αποπειραθεί να δολοφονήσει την κεφαλή των τυράννων της χούντας, αλλά και ο η προσπάθειά του, μετά την πτώση της δικτατορίας, να αποκαλύψει ονόματα πολιτικών που συνεργάστηκαν με το καθεστώς της 21^ης Απριλίου ενέπνευσε και συνεχίζει να εμπνέει όλους όσους αγωνίζονται για την ελευθερία, την αληθινή δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα.

  Εκτός από ένας ενεργός άνθρωπος που με τον τρόπο ζωής του χάραξε νέα μονοπάτια στους αγωνιστικούς παλμούς των καταπιεσμένων, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, αποκάλυψε και μια άλλη πτυχή της πολυσχιδούς προσωπικότητάς του. Αυτήν της ευαισθησίας του καλλιτέχνη. Μέσα από τις φυλακές και τα κελιά των βασανιστηρίων, στα διαλείμματα από τον ανελέητο

Συνέντευξη του συγγραφέα Άκη Παρισιάδη στη Δίον TV στις 10/2/15

Παρουσίαση βιβλίου "ΜΟΝΟ ΤΑ ΘΗΛΥΚΑ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ" του Άκη Παρισιάδη

O Άκης Παρισιάδης στη Δίον TV

Την Πέμπτη 2 Απριλιού και ώρα 15:00, ο Άκης Παρισιάδης θα παραχωρήσει συνέντευξη στη Δίον TV, στην εκπομπή του Ευγενίου Παπαδόπουλου, "ΕΥ ΖΗΝ". Θα μιλήσει για την παρουσίαση του βιβλίου του "Μόνο τα θηλυκά κουνούπια εκδικούνται" την προσεχή Κυριακή στο θεατρικό εργαστήρι "ΑΥΛΑΙΑ" στην Κατερίνη. 

Παρουσίαση του βιβλίου

Την Κυριακή 5 του Απρίλη, στο θεατρικό εργαστήρι "ΑΥΛΑΙΑ" θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του Κατερινιώτη συγγραφέα Άκη Παρισιάδη, "Μόνο τα θηλυκά κουνούπια εκδικούνται". Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Ευγένιος Παπαδόπουλος (Ολύμπιος) Δημοσιογράφος-Συγγραφέας. 

Θέατρο "ΑΥΛΑΙΑ" Μητροπόλεως και Σμύρνης 10 έναντι του 4ου Γυμνασίου-Λυκείου τηλ.: 2351501020 & 6975823449

Οι ανάσες μια νοσταλγίας...

Ήταν εκεί, ξαπλωμένη με μια κουβέρτα,  με τα μάτια κλειστά και είπα φευγαλέα: "Η ζωή μου είναι όλη μαζεμένη εδώ". Αλλά έκανα λάθος. Μια ζωή συγκεντρωμένη σε έναν σάκο, κλειστή, σχεδόν τελειωμένη βάραινε στην πλάτη. Υπήρχε όμως στη θέα της μια άλλη, όμορφη ζωή, κι εγώ απέμενα σιωπηλός, γιατί το άθροισμα όλης μου τη ύπαρξης παρέμενε ατελές. Και ήταν ο πόθος τόσος ευλύγιστος που ήθελα να πεθάνω.

  Να πέθαινα από την ασφυξία των στιγμών, που έφραξαν την ανάσα μου... Τότε... Παρά να ζω τώρα με τις ανάσες μιας νοσταλγίας...

Άκης Παρισιάδης

Μια κίνηση του αυχένα...

 

Και γύρισα απότομα το κεφάλι. Οι βαριές εμμονές είχαν στηριχτεί στον ώμο μου. Η κίνηση του αυχένα ήταν ακαριαία. Ξαφνικά παρουσιάστηκαν στις απλωσιές των παράταιρων δρόμων τα στεγνά μελλούμενα που υγράνθηκαν από την ανυπομονησία μου. Και ήταν τα γηρατειά, τα μεστά, που φέρνουν την κίνηση στα φύλλα των δέντρων, τα ελατήρια της τελμάτωσης που καθορίζουν αλλά δεν προωθούν. Ήταν η κούραση στο απομεσήμερο, ο αναπαυτικός ύπνος που παρασέρνει, κοιμάσαι και ξυπνάς το απόβραδο όταν ο ήλιος δεν έχει την ίδια επιστροφή με το αύριο.

  Ο στοχασμός κουρδίστηκε με τα ελατήρια μια περάτωσης κι όλα τα απελπιστικά "μετά", έγιναν μια αχανή υπόκρουση που στύλωσαν την σπατάλη δίχως το λογισμό. Πέτρινη η πορεία και το αντιφέγγισμα της αδιεξόδου δεν ολοκληρώνει το καθορισμένο βήμα του φεγγαριού.

  Έμεινα με την κίνηση του αυχένα προς τα πίσω. Ένιωθα ακαριαία την έλξη των γηρατειών. Και αυχένας γύρισε πάλι μπροστά. Έβλεπα πια μπροστά. Μονάχα τότε αναρωτήθηκα: Που είναι τα νιάτα; Ποια πορφύρα αντανάκλασης τα ξόδεψε πριν τα ζήσω;

  Και όσα έβλεπα μπροστά μου, έπρεπε να τα ζήσω...   

Άκης Παρισιάδης

ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ & ΜΑΙΡΗ ΧΑΣΚΕΛ

 Όταν ο προφήτης βρήκε την έμπνευση...

Σπουδαίοι καλλιτέχνες στα πρώτα χρόνια της δημιουργικής τους ζωής πριν γίνουν γνωστοί στο ευρύ κοινό, βρέθηκαν κάτω από την επιρροή ενός ανθρώπου, που πίστεψαν σε αυτούς και τους βοήθησαν. Είναι οι λεγόμενοι μέντορες, καθόλου σπάνιο στην παγκόσμια ιστορία της τέχνης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Πάμπλο Πικάσο και η λογοτέχνης Γερτρούδη Στάιν, όπου εκείνη διέκρινε τη μοναδικότητά του ζωγράφου και διοργάνωνε εκθέσεις με πίνακές του στο σπίτι του. Σε πολλές περιπτώσεις ο μέντορας, εκτός από την ηθική υποστήριξη πρόσφερε και οικονομικά στον εκκολαπτόμενο καλλιτέχνη.

ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

  Ωστόσο η σχέση του Χαλίλ Γκιμπράν με τη δέκα χρόνια μεγαλύτερη του Μαίρη Χάσκελ, μόνο ως τέτοια δε μπορεί να ληφθεί. Μας έχει διασωθεί ένα σημαντικό κομμάτι της δεκαεξάχρονης αλληλογραφίας τους κι έτσι τα συμπεράσματα για την «περίεργη» σχέσης τους είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ασφαλή.

Ο Άκης Παρισιάδης σε πρώτο πρόσωπο

Ο Άκης Παρισιάδης μιλάει σε πρώτο πρόσωπο για το βιβλίο του "Μόνο τα θηλυκά κουνούπια εκδικούνται", καθώς και για τη γοητεία που του ασκεί η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου...
http://diastixo.gr/aprosopo-2/3576-akis-parisiadis

Συνέντευξη του Άκη Παρισιάδη στη Δίον TV

ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΑΘΗ

 ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ 

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΘΙΣΜΩΝ ΤΟΥΣ

Για ποιον θα χτυπούσε πραγματικά η καμπάνα, αν ο Έρνεστ Χεϊμνγουέι δεν ήταν εξαρτημένος από το αλκοόλ; Τι θα έλεγε πραγματικά το κοράκι, αν ο Έδγαρ Άλαν Πόε δεν ήταν οπιομανής; Και τι χρώμα θα είχαν πραγματικά τα δώδεκα ηλιοτρόπια σε βάζο τού Βίνσεντ βαν Γκογκ, αν δεν έπασχε από σχιζοφρένεια;

  Η ευαισθησία των καλλιτεχνών είναι πράγματι οξυμένη. Δε θα μπορούσαν πραγματικά να εκφραστούν, αν δεν αντιμετώπιζαν, ίσως και τα πιο απλά πράγματα και συναισθήματα που τους περιβάλουν, με έναν διαφορετικό και ιδιαίτερο τρόπο. Το ανεκπλήρωτο, το χαμένο για πάντα, το αδιέξοδο, οι ναυαγισμένοι χαρακτήρες,

_ΟΤΑΝ ΣΕ ΕΙΔΑ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΑΙ ΑΒΟΛΟ ΚΑΝΑΠΕ_ για τις παράξενες γραμμές του προσώπου σου

  Δε θέλω να θυμάσαι δε θέλω να ονειρεύεσαι. Δε θέλω να υπάρχεις για το χρόνο, η ύπαρξη σου δεν ανήκει στη φθορά είναι μια διηνεκής προσπάθεια για κατανόηση. Κι όταν εγώ στέκομαι στην άκρη, παρακολουθώ αισθάνομαι και φθείρομαι από το παντοτινό... Έτσι κατανοώ.

  Όταν σε ξαναδώ να κοιμάσαι σε έναν μικρό και άβολο καναπέ, εγώ θα στέκομαι

όρθιος δίπλα σου, προστάτης των πιο τρυφερών σου

Μόνο τα θηλυκά κουνούπια εκδικούνται, Κυκλοφορεί

Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία, το αστυνομικό μυθιστόρημα του Άκη Παρισιάδη, "Μόνο τα θηλυκά κουνούπια εκδικούνται", από τις εκδόσεις "Χάρτινη Πόλη"

Τέσσερις ώριμες γυναίκες που γνωρίζονται από την Αγγλία, όπου πέρασαν τη νεότητά τους. Τρεις απόπειρες δολοφονίας εναντίον ενός γνωστού πολιτικού. Μια εξαφανισμένη υπηρέτρια ύποπτη για τις απόπειρες. Τρεις θάνατοι που αποδίδονται σε ατύχημα. Μια ομάδα κομμουνιστών που διοχετεύει έγγραφα από τη Σοβιετική Ένωση σε όλη τη χώρα. Μια αυτοκτονία που συντελέστηκε είκοσι χρόνια πριν. Γεγονότα που μοιάζουν ασύνδετα τελικά ενώνονται από τις λεπτές κλωστές της μοίρας και δείχνουν πως η δίψα για εκδίκηση μένει αναλλοίωτη δύναμη που κινεί και διαμορφώνει μέσα στο πέρασμα του χρόνου.

  Στην Αθήνα του 1952

Ο ΑΚΗΣ ΠΑΡΙΣΙΑΔΗ ΣΤΗ ΔΙΟΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Την Τρίτη στις 10 Φεβρουαρίου και ώρα 15:00, ο Άκης Παρισιάδης θα παραχωρήσει συνέντευξη στη Δίον Τηλεόραση, στην εκπομπή του Ευγένιου Παπαδόπουλου, "Ευ Ζην", όπου θα μιλήσει για το πρώτο του μυθιστόρημα
"Μόνο τα θηλυκά κουνούπια εκδικούνται".
Live Streaming: http://www.diontv.gr/

"Μόνο τα θηλυκά κουνούπα εκδικούνται"

Κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες...

Το πρώτο μυθιστόρημα του  Άκη Παρισιάδη κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. "Μόνο τα θηλυκά κουνούπια εκδικούνται". Μια συναρπαστική αστυνομική ιστορία που εξελίσσεται στην Ελλάδα της δεκαετίας του '50.

Υπόθεση:
  Τέσσερις ώριμες γυναίκες που γνωρίζονται από την Αγγλία, όπου πέρασαν τη νεότητά τους. Τρεις απόπειρες δολοφονίας εναντίον ενός γνωστού πολιτικού. Μια εξαφανισμένη υπηρέτρια ύποπτη για τις απόπειρες. Τρεις θάνατοι που αποδίδονται σε ατύχημα. Μια ομάδα κομμουνιστών που διοχετεύει έγγραφα από τη Σοβιετική Ένωση σε όλη τη χώρα. Μια αυτοκτονία που συντελέστηκε είκοσι χρόνια πριν. Γεγονότα που μοιάζουν ασύνδετα τελικά ενώνονται από τις λεπτές κλωστές της μοίρας και δείχνουν πως η δίψα για εκδίκηση μένει αναλλοίωτη δύναμη που κινεί και διαμορφώνει μέσα στο πέρασμα του χρόνου. 

  Στην Αθήνα του 1952 κατά την προεκλογική περίοδο για τις εκλογές του Νοεμβρίου, ο δημοσιογράφος Ιάσων Ανθύλλης, συντηρητικός και άνθρωπος της συνήθειας, με την ιδιάζουσα συμπεριφορά, αλλά και την οξυδερκή του σκέψη, θα βρεθεί άθελα του αντιμέτωπος με ένα δυσανάγνωστο μυστήριο που θα μπορέσει να το αποκρυπτογραφήσει συνδέοντας άψογα το μυρωδικό που χρησιμοποιεί η θεία του για τα όσπρια και την αγάπη του για το ρομαντικό συνθέτη Εκτόρ Μπερλιόζ.

«Προσπαθώ να κατανοήσω την ανθρώπινη φύση. Όμως πάντα μένω εμβρόντητος. Αναρωτιέμαι εν τέλει τη διαφορά μας με τα ζώα. Εκείνα ορισμένες φορές μοιάζουν πιο ανθρώπινα ή εμείς πιο ζωώδεις;»